Bu sabah kendimi “ait olma” kavramını düşünürken buldum.
Günümüzde neredeyse her şeyin bir “uluslararası günü” var. Kabul ediyorum, ilk tepki bazen “tamam… bir tane daha” olabiliyor.
Ama biraz durup düşündüğümde, bunun arkasında daha derin bir anlam olduğuna inanıyorum.
Dünya hızla akıyor. Hem de çok hızlı. Haberler, gelişmeler, öncelikler; biri diğerinin yerini neredeyse anında alıyor. Gerçekten önemli olan şeyler, bu sürekli akışın içinde kaybolma riski taşıyor.
Belki de bu özel günler sadece birer hatırlatıcıdır.
Kısa da olsa durmak, düşünmek için bir sebep.
Ve “ait olmak”… kesinlikle bu kısa duraksamaya değecek bir konu.
Peki, ait olmak ne demek?
Benim için oldukça basit, ama bir o kadar da kolay inşa edilmeyen bir şey.
Görülüyor olduğunu hissetmek.
Önemli olduğunu bilmek.
Bir şeyin parçası olmak, sadece resmi olarak değil, gerçekten.
Bugün her an birbirimize ulaşabilir durumdayız. Mesajlar, aramalar, platformlar; hepsi elimizin altında.
Ama yine de birçok insanın eskisinden daha yalnız hissettiğini düşünüyorum.
Dijital bağ, insan bağının yerini tutmuyor.
Gerçek bir sohbet, ortak bir çaba, sizi dinleyen biri, birlikte hareket eden bir ekip…
İşte ait olma duygusu tam da burada hayat buluyor.
Siemens’e baktığımda, bu aidiyet duygusunun uzun bir zaman içinde inşa edildiğini görüyorum.
1847’de Berlin’de başladık ve sadece birkaç yıl sonra, 1856’da Türkiye’de de varlık gösterdik.
Bu yıl Türkiye’deki 170. yılımızı kutluyoruz.
Bence bu, çok önemli bir şey anlatıyor.
Biz Türkiye’de sadece varlık göstermiyoruz.
Biz buraya aitiz.
Aynı zamanda, ülkeler, kültürler ve farklı bakış açıları arasında bağ kuran küresel bir ağın da parçasıyız.
Yerel köklerimizle küresel gücümüzü birleştiren bu yapı, gerçekten çok özel.
Türkiye’de bu aidiyet duygusunu neyin yarattığını düşündüğümde aklıma üç şey geliyor:
Birincisi, insanlar.
Çalışma arkadaşlarımız, partnerlerimiz, müşterilerimiz. Onlar olmadan hiçbir şey olmaz.
İkincisi, sorumluluk.
Çevreye, topluma ve yarattığımız etkiye karşı duyduğumuz sorumluluk.
Üçüncüsü ise bu ülkenin kendisi.
Türkiye, bizim için sadece iş yaptığımız bir yer değil. Nesiller boyunca birlikte büyüdüğümüz bir yuva.
Aidiyet kendiliğinden oluşmaz.
Birbirimize nasıl davrandığımızla, birlikte nasıl çalıştığımızla ve günlük anlarda gösterdiğimiz saygıyla inşa edilir.
Her biriniz, görünür olsun ya da olmasın, bu duygunun oluşmasına katkı sağlıyorsunuz.
Ve bunun için içtenlikle teşekkür etmek isterim.
Belki de bu günün asıl anlamı budur:
Sadece bizim nereye ait olduğumuzu düşünmek değil, başkalarının da ait hissetmesine nasıl katkı sağladığımızı hatırlamak.
Sevgi ve saygılarımla,
No Comments